لابی یک ساختمان تازه را تصور کن. کفش سنگ سفید و براقی است که نور لوسترها را مثل آینه برمی‌گرداند. یک سال بعد، همان کف کدر شده است. در مسیر رفت‌وآمد، یک نوار مات وسط لابی افتاده و چند لکه‌ی گرد هم مانده که با هیچ دستمالی پاک نمی‌شوند. سنگ بد نبود. فقط جای درستی ننشسته بود: سنگی نرم، زیر کفش‌هایی که هر روز ذره‌های شن با خود می‌آورند، و شوینده‌ای که برای آن سنگ ساخته نشده بود.
این اتفاق در خیلی از ساختمان‌ها تکرار می‌شود، چون بیشتر ما سنگ را از روی رنگ و رگه‌اش انتخاب می‌کنیم. اما هر سنگ رفتار خودش را دارد. یکی آب را مثل اسفنج به خودش می‌کشد. یکی از اسید می‌ترسد. یکی سال‌ها زیر باران و یخ دوام می‌آورد. پس ۹ سنگ پرکاربرد ساختمانی را از همین زاویه می‌شناسیم: رفتار سنگ، نه فقط ظاهرش.
سه سنگ این بخش از ته‌نشینی آهک ساخته شده‌اند. رنگ‌هایشان گرم است، سطحشان جذب آب دارد و همه از اسید آسیب می‌بینند. این سه ویژگی، کلید انتخاب درست و نگهداری آن‌هاست.
تراورتن در کنار چشمه‌های آب گرم شکل می‌گیرد. آب پر از آهک است و آهک لایه‌لایه ته‌نشین می‌شود. گازهایی که هنگام تشکیل سنگ بیرون می‌روند، حفره‌های ریزی در آن جا می‌گذارند. همین حفره‌ها امضای تراورتن‌اند. رنگش از کرم و لیمویی تا گردویی و قرمز تغییر می‌کند و ایران یکی از تولیدکننده‌های مهم آن است.
حفره‌ها را می‌شود با رزین یا ملات پر کرد تا سطح صاف شود. این کار جلوی جمع شدن آب و خاک را هم می‌گیرد. تراورتن سختی متوسطی دارد و برای نمای خارجی و داخلی و محوطه‌سازی بسیار رایج است. در نمای شهرهای سردسیر، کیفیت سنگ و پر بودن حفره‌ها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، چون آبِ جا مانده در حفره‌ها با یخ زدن حجمش زیاد می‌شود. برای نگهداری، هر چند وقت یک بار آب‌بندی کنید و از شوینده‌ی خنثی استفاده کنید. قیمت نسبی: ارزان تا متوسط.
لایم‌استون یا سنگ آهک، بیشتر از ته‌نشینی صدف‌ها و رسوبات دریایی ساخته شده است. ظاهرش آرام و یکدست است: کرم، بژ یا طوسی روشن، معمولاً بدون رگه‌های تند. سطحش بیشتر مات است تا براق. همین سادگی آن را برای فضاهایی مناسب می‌کند که قرار نیست سنگ صدای بلندی داشته باشد.
لایم‌استون نرم‌ترین سنگ این بخش است. زود خط می‌افتد و لکه‌ی روغن یا چای را به خودش می‌کشد. به همین دلیل بیشتر در نمای داخلی و پروژه‌های کلاسیک دیده می‌شود: ستون، قاب‌بندی دیوار، شومینه و جزئیات حجاری‌شده. نرمی‌اش اینجا یک امتیاز است، چون تراش خوردن را راحت می‌کند. برای کف پرتردد یا آشپزخانه انتخاب مناسبی نیست. آب‌بندی منظم، پاک کردن سریع لکه‌ها و شوینده‌ی خنثی عمرش را زیاد می‌کند. قیمت نسبی: متوسط؛ نمونه‌های وارداتی گران‌ترند.
تراونیکس نام تجاری سنگی است که ظاهرش جایی میان تراورتن و اونیکس قرار می‌گیرد. از تراورتن، بافت لایه‌لایه و رنگ‌های گرم را دارد. از اونیکس، نوارهای موج‌دار عسلی، کهربایی و قهوه‌ای را، که گاهی در نور کمی شفاف به نظر می‌رسند. نتیجه سنگی است که هر اسلبش طرح منحصربه‌فرد خودش را دارد.
همین طرح‌های پرجلوه، جای تراونیکس را روشن می‌کند: نمای لوکس داخلی، دیوار دکوراتیو و تی‌وی‌وال. جایی که سنگ نقش اصلی را بازی می‌کند و زیر پا نیست. لایه‌ای بودنش باعث می‌شود در برش و نصب شکننده‌تر از تراورتن معمولی باشد و به دست نصاب باتجربه نیاز داشته باشد. برای فضای بیرونی و کف مناسب نیست. آب‌بندی و دوری از اسید، مثل بقیه‌ی اعضای خانواده، اینجا هم قانون است. قیمت نسبی: متوسط تا گران.
شستن این سنگ‌ها با جوهرنمک، سرکه یا شوینده‌های اسیدی، سطح را برای همیشه مات می‌کند؛ حتی اگر در لحظه تمیزتر به نظر برسد.
سنگ‌های این خانواده در اعماق زمین، زیر گرما و فشار زیاد، دوباره ساخته شده‌اند. در این فرایند، دانه‌های سنگ به بلورهای درهم‌فشرده تبدیل می‌شوند. نتیجه، سطحی است که خوب صیقل می‌خورد و رگه‌هایی که هیچ دو اسلبی در آن‌ها یکسان نیست. اما یک تفاوت مهم در همین خانواده هست: بیشتر اعضایش هنوز آهکی‌اند و از اسید آسیب می‌بینند. کوارتزیت تنها استثنای جدی است.
مرمریت همان سنگی است که در زبان علمی به آن مرمر یا ماربل می‌گویند: سنگ آهکی که زیر فشار و حرارت متبلور شده است. رنگش از سفید و طوسی تا کرم و مشکی تغییر می‌کند و رگه‌هایش گاهی ظریف و گاهی پررنگ و پرپیچ‌وتاب است. صیقل‌پذیری بالا، آن را به نماد فضاهای رسمی تبدیل کرده است.
کاربرد اصلی مرمریت کف و دیوار داخلی، لابی و راه‌پله است. اما همان لابی مقدمه را به یاد بیاورید: مرمریت سختی متوسطی دارد. شن زیر کفش، کم‌کم برق سطحش را می‌برد و اسید رویش لکه‌ی مات می‌گذارد. در فضاهای پرتردد، یا سطح را از اول کمتر براق (ساب‌خورده) انتخاب کنید، یا برای ساب و براق‌کاری دوره‌ای برنامه داشته باشید. شوینده‌ی خنثی و پادری در ورودی، ساده‌ترین محافظ‌های آن‌اند. قیمت نسبی: متوسط؛ بسته به رنگ و زیبایی رگه‌ها، فاصله‌ی قیمت‌ها زیاد است.
آنچه در بازار ایران «مرمر» نامیده می‌شود، معمولاً همان اونیکس است. تولدش با بقیه‌ی این خانواده فرق دارد: از ته‌نشینی آرام کلسیت در غارها و چشمه‌ها ساخته می‌شود، نه از فشار و حرارت. اما در بازار، کنار سنگ‌های براق و رگه‌دار دسته‌بندی می‌شود. نوارهای موج‌دارش در رنگ‌های عسلی، سبز، سفید و صورتی دیده می‌شوند.
ویژگی جادویی مرمر، نیمه‌شفاف بودن آن است. اگر از پشت نور بخورد، مثل فانوس روشن می‌شود. به همین دلیل جایش در دیوارهای دکوراتیو، فضاهای لوکس و لابی است، به‌ویژه با نورپردازی پشت سنگ. در عوض، نرم و شکننده است. اسلب‌هایش معمولاً با توری و رزین از پشت تقویت می‌شوند. برای کف پرتردد و فضای بیرونی مناسب نیست. نصب دقیق، دوری از اسید و ضربه، و شوینده‌ی ملایم، شرط ماندگاری‌اش است. قیمت نسبی: گران.
چینی کریستال سنگی سفید با بلورهای درشت و درخشان است. وقتی نور به آن بتابد، دانه‌هایش مثل شکر برق می‌زنند. بسیاری از نمونه‌های این سنگ جنس دولومیتی دارند. دولومیت کمی سخت‌تر از مرمریت معمولی است و آهسته‌تر با اسید واکنش می‌دهد، اما در برابر آن کاملاً مقاوم نیست.
سفیدی یکدست و روشن آن، چینی را انتخاب محبوب فضاهای مدرن کرده است. در کف و دیوار داخلی و حتی نمای ساختمان به کار می‌رود. اما سفیدی دو لبه دارد: فضا را روشن‌تر و بزرگ‌تر نشان می‌دهد، ولی هر لکه‌ای رویش پیداست. آب‌بندی سطح پیش از استفاده و پاک کردن سریع قهوه، چای و روغن، مهم‌ترین مراقبت‌های آن است. قیمت نسبی: متوسط تا گران؛ هرچه سفیدتر و یکدست‌تر، گران‌تر.
کوارتزیت از دگرگونی ماسه‌سنگ ساخته شده است؛ یعنی ماده‌ی اصلی‌اش کوارتز است، نه آهک. در ظاهر شبیه مرمریت است: زمینه‌ی سفید، طوسی یا رنگی با رگه‌های نرم. اما در رفتار، بیشتر به گرانیت می‌ماند. بسیار سخت است، آب کمی جذب می‌کند و اسید به‌سادگی رویش اثر نمی‌گذارد.
این ترکیب نادر، یعنی ظاهر مرمر و دوام گرانیت، کوارتزیت را برای کانتر آشپزخانه و نمای خارجی و داخلی ایده‌آل کرده است. آب‌لیمو، گوجه و قابلمه‌ی داغ، همان چیزهایی که مرمریت را زخمی می‌کنند، برای کوارتزیت مشکل بزرگی نیستند. آن را با «کوارتز» اشتباه نگیرید. کوارتز، سنگ مهندسی ساخته‌ی کارخانه است، ولی کوارتزیت سنگ طبیعی است. آب‌بندی سبک و شوینده‌ی معمولی برای نگهداری‌اش کافی است. قیمت نسبی: گران.
در بازار سنگ ایران، نام‌ها همیشه با زبان علمی یکی نیستند. چیزی که فروشنده «مرمر» می‌نامد، در کتاب‌ها اونیکس است. چیزی که او «مرمریت» می‌خواند، در کتاب‌ها مرمر است. «چینی» هم نامی بازاری برای سنگ‌های سفید و بلوری است. این جابه‌جایی، هنگام جست‌وجو و مقایسه‌ی قیمت، سردرگمی زیادی می‌سازد. چند نشانه‌ی ساده کمک می‌کند در مغازه بدانید با کدام روبه‌رو هستید:
خرید سنگی با برچسب «کوارتزیت نرم» برای کانتر آشپزخانه؛ این سنگ‌ها معمولاً مرمر یا دولومیت‌اند و همان حساسیت به اسید را دارند.
سنگ‌های آذرین از سرد شدن مواد مذاب زمین به وجود می‌آیند. همان مذابی که از دهانه‌ی آتشفشان بیرون می‌ریزد. اما همه‌ی این مذاب به سطح نمی‌رسد. سرعت سرد شدن، سرنوشت سنگ را تعیین می‌کند: مذابی که هزاران سال در عمق آرام سرد شود، بلورهای درشت می‌سازد. مذابی که روی سطح در چند روز سرد شود، سنگی ریزدانه و تیره می‌سازد. هر دو راه به سنگی سخت، متراکم و کم‌جذب می‌رسند؛ سنگی که آهکی نیست و اسیدهای خانگی به‌سادگی به آن آسیب نمی‌زنند.
گرانیت فرزند راه اول است: مذابی که هرگز فوران نکرد و در اعماق زمین آهسته سرد شد. همین آهستگی به بلورها فرصت داد درشت شوند. برای همین سطح گرانیت خال‌خال و دانه‌دانه است، ترکیبی از نقطه‌های سفید، طوسی، صورتی یا مشکی. این ظاهر دانه‌دار، برخلاف رگه‌های مرمریت، خط و لکه‌ی کوچک را هم بهتر پنهان می‌کند.
گرانیت از سخت‌ترین سنگ‌های ساختمانی است. سایش، آب، یخ‌زدگی و اسیدهای آشپزخانه حریفش نمی‌شوند. به همین دلیل همه‌جا کار می‌کند: کف فضاهای پرتردد، کف و نمای ساختمان، کانتر و جزیره‌ی آشپزخانه، و دیوارهای شاخص. نکته‌ی مهم، انتخاب سطح است. صیقلی برای فضای داخلی زیباست، اما در فضای بیرونی و خیس لیز می‌شود. آنجا سطح تیشه‌ای یا حرارت‌دیده (فلِیم) امن‌تر است. نگهداری‌اش ساده است؛ فقط رنگ‌های روشن‌تر از آب‌بندی سود می‌برند. قیمت نسبی: از ارزان تا گران؛ نمونه‌های داخلی مقرون‌به‌صرفه‌اند و وارداتی‌ها گران‌تر.
بازالت فرزند راه دوم است: گدازه‌ای که از آتشفشان بیرون ریخت و روی سطح زمین به‌سرعت سرد شد. بلورهایش فرصت رشد نداشتند و آن‌قدر ریزند که با چشم دیده نمی‌شوند. نتیجه سنگی یکدست، طوسی تیره تا مشکی و بسیار متراکم است. برخی نمونه‌ها حفره‌های ریزی دارند؛ جای حباب‌های گاز در گدازه.
بازالت سختی و دوام بسیار بالایی دارد و آب کمی جذب می‌کند. برای همین سال‌هاست در سنگفرش خیابان و محوطه‌سازی به کار می‌رود. رنگ تیره و ظاهر ساده‌اش، آن را به انتخاب محبوب نماهای مدرن هم تبدیل کرده است. یک نکته‌ی کمتر گفته‌شده: سنگ تیره گرمای آفتاب را جذب می‌کند. در حیاط و محوطه‌ای که تابستان آفتاب مستقیم می‌خورد، سطح بازالت برای پای برهنه داغ می‌شود. برای کف بیرونی، سطح تیشه‌ای یا ساب‌خورده ایمن‌تر است. نگهداری‌اش بسیار کم است. قیمت نسبی: متوسط.
| نام | خانواده | دوام در برابر سایش | جذب آب | مقاومت در برابر اسید | مقاومت در برابر یخ‌زدگی | کاربرد اصلی | قیمت نسبی |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| تراورتن | رسوبی | متوسط | متوسط | کم | متوسط | نمای خارجی و داخلی، محوطه‌سازی | ارزان تا متوسط |
| لایم‌استون | رسوبی | کم | زیاد | کم | کم | نمای داخلی، پروژه‌های کلاسیک | متوسط |
| تراونیکس | رسوبی | کم | متوسط | کم | کم | نمای لوکس داخلی، دیوار دکوراتیو، تی‌وی‌وال | متوسط تا گران |
| مرمر (اونیکس) | رسوبی | کم | کم | کم | کم | دیوار دکوراتیو، فضاهای لوکس، لابی | گران |
| مرمریت | دگرگونی | متوسط | کم | کم | متوسط | کف و دیوار داخلی، لابی، راه‌پله | متوسط |
| چینی کریستال | دگرگونی | متوسط | کم | کم | متوسط | کف و دیوار داخلی، نما، فضاهای مدرن | متوسط تا گران |
| کوارتزیت | دگرگونی | زیاد | کم | زیاد | زیاد | نمای خارجی و داخلی، کانتر آشپزخانه | گران |
| گرانیت | آذرین | زیاد | کم | زیاد | زیاد | کف پرتردد، نما، کانتر و جزیره‌ی آشپزخانه، دیوار شاخص | ارزان تا گران |
| بازالت | آذرین | زیاد | کم | زیاد | زیاد | محوطه‌سازی، نمای مدرن، سنگفرش خیابان | متوسط |
هر جای ساختمان یک امتحان متفاوت از سنگ می‌گیرد. نما با باران و یخ روبه‌روست، کف با کفش و شن، آشپزخانه با آب‌لیمو و قابلمه‌ی داغ. سنگ خوب یعنی سنگی که امتحان همان جا را پس بدهد.
نما سال‌ها زیر آفتاب، باران و یخ‌زدگی می‌ماند. هوای آلوده‌ی شهر هم کمی اسیدی است و کم‌کم سطح سنگ‌های آهکی را کدر می‌کند. پس نما سنگی می‌خواهد که آب کمی به خودش بکشد، در برابر یخ‌زدگی مقاوم باشد و با گذشت زمان زیبایی‌اش را از دست ندهد.
در سنگ نما، روش نصب هم به اندازه‌ی خود سنگ اهمیت دارد. اتصال مکانیکی، یعنی مهار سنگ با گیره‌های فلزی به‌جای تکیه‌ی تنها به ملات، خطر جدا شدن و افتادن سنگ را کم می‌کند.
دشمن اصلی کف، ذره‌های ریز شن زیر کفش است. این ذره‌ها مثل سنباده عمل می‌کنند و برق سنگ نرم را در چند ماه می‌برند. خیسی هم کف براق را لیز می‌کند. پس کف پرتردد سنگی سخت و سطحی می‌خواهد که ایمن بماند.
اگر دلت کف براق لابی را می‌خواهد، براقی را به نگهداری بسپار، نه فقط به سنگ. یک پادری بزرگ در ورودی، نیمی از شن را پیش از رسیدن به سنگ می‌گیرد.
کانتر سخت‌ترین امتحان را دارد: آب‌لیمو، سرکه، گوجه، روغن، قابلمه‌ی داغ و ضربه‌ی چاقو، هر روز. سنگ آهکی اینجا دوام نمی‌آورد. اولین قطره‌ی اسید، لکه‌ی مات همیشگی می‌گذارد.
اگر عاشق ظاهر مرمر هستی، دو راه داری. راه اول کوارتزیت است: رگه‌های شبیه مرمر، با دوام گرانیت. راه دوم کمتر گفته می‌شود: مرمریت را آگاهانه انتخاب کنی و لکه‌ها و ماتی‌های آن را، مثل خط‌های یک میز چوبی قدیمی، بخشی از زندگی آشپزخانه بدانی. در برخی آشپزخانه‌های اروپایی همین رد کهنگی را ارزش می‌دانند. فقط پیش از خرید، با این انتخاب کنار آمده باش.
دیوار داخلی آسان‌ترین امتحان را دارد: نه کفشی رویش راه می‌رود، نه آبی رویش می‌ریزد. اینجا منطقه‌ی آزادی است و زیبایی حرف اول را می‌زند. سنگ‌هایی که جای دیگر نرم و حساس به حساب می‌آیند، اینجا می‌درخشند.
برای دیوارهای بزرگ، از روش بوک‌مچ بپرس: دو اسلب پشت‌سرهم از یک بلوک بریده و مثل دو صفحه‌ی باز یک کتاب کنار هم نصب می‌شوند تا رگه‌ها قرینه شوند. پیش از خرید هم اسلب کامل را ببین، نه نمونه‌ی کوچک. رگه‌ای که در نمونه زیباست، در اندازه‌ی دیوار ممکن است حس دیگری بدهد.
محوطه ترکیبی از همه‌ی امتحان‌هاست: باران، یخ‌زدگی، آفتاب تند، رفت‌وآمد و گاهی وزن خودرو. اینجا ایمنی از زیبایی مهم‌تر است؛ سنگ باید در حالت خیس هم لیز نباشد.
دو نکته‌ی اجرایی را فراموش نکن. اول، جایی که خودرو عبور می‌کند، سنگ ضخیم‌تری لازم دارد. دوم، کف محوطه باید کمی شیب داشته باشد تا آب روی سنگ نماند. آبِ مانده در زمستان یخ می‌زند و هم لیز است و هم به سنگ آسیب می‌زند.
بیشتر اشتباه‌های سنگ روز اول دیده نمی‌شوند. سنگ نصب می‌شود، زیباست و همه راضی‌اند. مشکل چند ماه یا چند سال بعد خودش را نشان می‌دهد؛ وقتی دیگر عوض کردنش گران و دردسرساز است.
این اشتباه معمولاً از یک سوءتفاهم شروع می‌شود: فکر می‌کنیم لکه‌ی آب‌لیمو روی مرمریت مثل لکه‌ی چای است و با شستن می‌رود. اما این لکه نیست، خوردگی است. اسید لایه‌ی نازکی از سطح سنگ را حل کرده و آنجا مات و زبر شده است. هیچ شوینده‌ای آن را برنمی‌گرداند. فقط ساب زدن و براق‌کاری دوباره به دست متخصص، سطح را ترمیم می‌کند.
پیش از خرید، یک آزمون ساده انجام بده. از فروشنده یک تکه‌ی کوچک همان سنگ را بگیر، چند قطره آب‌لیمو رویش بریز و چند دقیقه صبر کن. بعد بشوی و خشک کن و جای قطره را زیر نور ببین. اگر مات شده بود، آن سنگ برای کانتر تو ساخته نشده است.
سطح صیقلی زیباست چون صاف است، و خطرناک است به همان دلیل. وقتی لایه‌ی نازکی از آب باران یا برف روی سنگ براق بنشیند، کفش چیزی برای گرفتن پیدا نمی‌کند. روی پله، این لیزی خطرناک‌تر هم می‌شود؛ یک قدم اشتباه و افتادن از چند پله.
برای فضای بیرونی، سطحی بخواه که زبری داشته باشد: تیشه‌ای، حرارت‌دیده یا ساب‌خورده. لبه‌ی پله‌ها هم با شیار ضدلغزش امن‌تر می‌شود. اگر سنگ صیقلی از قبل نصب شده، لازم نیست حتماً کنده شود. سطح آن را می‌شود با ساب زدن یا روش‌های ضدلغزش زبرتر کرد.
سنگ طبیعی محصول کارخانه نیست که همه‌ی نمونه‌هایش یکسان باشند. رنگ و رگه از یک بلوک به بلوک دیگر فرق می‌کند. عکس هم دروغ کوچکی می‌گوید: نور، ویرایش و صفحه‌ی گوشی، رنگ را گرم‌تر یا سردتر نشان می‌دهند. سنگی که در عکس کرم ملایم است، ممکن است در واقعیت به صورتی بزند.
در بازار ایران، «مرمر» معمولاً اونیکس است: نیمه‌شفاف، لایه‌لایه و نرم. «مرمریت» همان ماربل علمی است: کدر، رگه‌دار و صیقل‌پذیر. هر دو آهکی‌اند و از اسید آسیب می‌بینند.
گرانیت. در برابر سایش، آب و یخ‌زدگی بسیار مقاوم است و خط و لکه را هم با ظاهر دانه‌دارش پنهان می‌کند. کوارتزیت دوام مشابهی دارد، اما معمولاً گران‌تر است.
گرانیت و کوارتزیت. هر دو در برابر اسید، گرما و خط مقاوم‌اند. اگر ظاهر مرمری می‌خواهی، کوارتزیت را انتخاب کن. پیش از خرید، آزمون آب‌لیمو را روی نمونه انجام بده.
می‌تواند باشد، به شرط کیفیت خوب و حفره‌های پرشده. آبِ جا مانده در حفره‌ها با یخ زدن به سنگ فشار می‌آورد. برای بیشترین اطمینان، گرانیت یا کوارتزیت انتخاب مطمئن‌تری است.
نه. کوارتزیت سنگ طبیعی است که از دگرگونی ماسه‌سنگ ساخته شده. کوارتز سنگ مهندسی است که در کارخانه از خرده‌های کوارتز و رزین ساخته می‌شود. نام‌ها شبیه‌اند، اما منشأ و ویژگی‌ها متفاوت است.
انتخاب سنگ را از آخر شروع کن. اول بپرس سنگ کجا نصب می‌شود و هر روز با چه روبه‌روست: کفش، باران، اسید یا فقط نگاه. بعد خانواده‌ای را پیدا کن که از پس همان امتحان برمی‌آید. در آخر، از میان اعضای آن خانواده، رنگ و رگه‌ای را انتخاب کن که دلت را می‌برد. اگر ترتیب را برعکس کنی، سنگ ممکن است زیبا باشد، اما در جای اشتباه.
هر سنگ میلیون‌ها سال راه آمده تا از قلب زمین به دیوار و کف خانه‌ی ما برسد. انتخاب درست یعنی احترام به همین راه طولانی؛ سنگی که در جای درستش بنشیند، سال‌ها زیبا می‌ماند، نه فقط روز نصب.
برای تغییر این متن بر روی دکمه ویرایش کلیک کنید. لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
برای تغییر این متن بر روی دکمه ویرایش کلیک کنید. لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
